26.08.2020 Hemd van het lijf met Marijke Luring

Medewerker Rie Strikken van de leukste krant in de regio vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf. In aflevering 132 is het de beurt aan innovatieve verzuivelaar Marijke Luring uit Onstwedde.

“Vóóruit naar vroeger” is een gevleugelde uitspraak van Marijke’s moeder, Chonda Luring.
      
Tien jaar geleden ging het roer om en werd het agrarisch bedrijf dat Chonda samen met haar man Harry runt, biologisch. Bio-boerderij ‘Landleven’ in Onstwedde lijkt een vreemde eend in de Westerwoldse en Veenkoloniale bijt, maar de Lurings hebben geen moment spijt gehad van hun beslissing. Ze zetten stug door. Zo langzamerhand komt er erkenning. Vorig jaar werden ze winnaar van het Koplopers project. Daarin hielden twaalf Groninger bedrijven zich een jaar lang bezig met maatschappelijk verantwoord en duurzaam ondernemen.

Bij de prijsuitreiking hield een blije, trotse Chonda een vurig pleidooi voor goed rentmeesterschap van de aarde. Door de coronacrisis lijken mensen bewuster te worden en vaker te kiezen voor betrouwbaar lokaal. Komt dat even goed uit dat hun dochter net haar boerderijwinkel mooi op orde heeft … Marijke is bijna net zo eigenzinnig als haar ouders. Studeerde Voedingsmiddelentechnologie, leerde voor banketbakker en is nu ambachtelijk verzuivelaar.

Wanneer ben je geboren?
Op 21 juli 1989. In het Refaja ziekenhuis. Mijn vader was boer, de elfde generatie Luring op het bedrijf. Mijn moeder was juf. Later combineerde ze de boerderij met invalwerk voor de klas. Ik heb nog wel eens les van haar gehad. Toen ik negen jaar was verplaatsten ze het bedrijf met het nieuwe woonhuis naar hier, aan de Scholtweg.

Mijn moeder stopte met lesgeven toen we hier kwamen wonen. Ze werkt volop mee in het bedrijf. Vijf jaar geleden kregen we een koepelstal, beeldbepalend in het landschap. Zoals het nu lijkt, is er geen opvolger vanuit de familie: mijn jongere broer en zus hebben een andere baan. Ik ben dan wel terug in Onstwedde en werk in het familiebedrijf, maar daarbij de hele boerderij overnemen wordt me teveel.

Na de professor M.J. Langeveld basisschool ging ik naar het VWO. De eerste drie jaar in Onstwedde, ik wou graag een beetje dicht bij huis blijven. De laatste drie jaar moest ik wel naar het Ubbo in Stadskanaal.

Op kamers
In Enschede ging ik Onderwijskunde studeren, net als twee vriendinnen van het Ubbo. We gingen met zijn drieën op kamers. Alleen had ik dat nog niet gedurfd … we deden heel veel samen. ‘Die drie’ noemden ze ons op een gegeven moment. Zij gingen door met de studie, ik haakte na een jaar af. Ik vond het leuk, creatief ook, maar ik was er net iets te bèta voor. En ik moet iets met mijn handen doen.

Tja, wat nu, dacht ik. Wat wil ik het allerliefste? Banketbakker worden. Met mijn vooropleiding niet de meest voor de hand liggende keuze.

Banketbakker
Al vanaf de middelbare was ik altijd aan het knutselen met eten, decoreerde taarten, bakte cupcakes. Als ik weer eens trots de familie een kunstwerkje voorzette was mijn vader meestal eerlijk. Hij zei: ‘het is heel mooi wat je daar gemaakt hebt, maar het smaakt niet zo.’ Met de banketbakkersopleiding wilde ik naast het uiterlijk ook het innerlijk van mijn baksels goed onder de knie krijgen. In Wageningen wilden ze met me meedenken over een verkorte opleiding. Ik kreeg vrijstelling van de meeste theorievakken en mijn plan om de opleiding in een jaar te doen keurden zij goed. In de bakkerij heb ik geleerd dat een van de mooiste dingen die je kunt doen, is mensen kansen geven.

Ik woonde inmiddels in Wageningen op kamers, na dat jaar met de vriendinnen durfde ik het wel alleen aan. Het was het allerleukste schooljaar van mijn leven. Ik kon de hele week lekker bakken! Drie dagen op school en twee dagen op stage. Na dat jaar dacht ik ‘ik blijf mooi in Wageningen’ en ging voedingsmiddelentechnologie studeren. Op mijn vierentwintigste was ik afgestudeerd.

India en Nepal
Voordat ik aan het werk ging wou ik wat van de wereld zien, zoals iedereen in die tijd. Ik ging twee maanden naar India en anderhalve maand naar Nepal. India vind je vreselijk of fantastisch, er schijnt geen middenweg te zijn. Zelf ben ik er nog niet uit… De tegenstellingen zijn er zó groot. De eerste maand heb ik er vrijwilligerswerk gedaan op een school bij de allerarmsten onder de meest primitieve omstandigheden. Daarna was ik te gast bij een kennis van een reisgenoot, van wie de familie een theefabriek heeft. We werden met een privéchauffeur opgehaald en naar hun huis gebracht waar het een en al pracht en praal was. Na India was Nepal zó relaxt. Heerlijk. Mijn theorie is dat je aan straathonden kunt zien hoe de mensen zijn. In India waren magere, wat achterbakse straathonden, in Nepal waren schattige honden: lieve honden, lieve mensen.

Leeuwarden
Terug in Nederland trok ik, op zoek naar werk, een tijdje bij mijn ouders in. Ik deed vrijwilligerswerk en in het restaurant van burcht Wedde kreeg ik alle vrijheid om, samen met de kok, dessertjes te bedenken. Uiteindelijk kon ik kiezen uit twee banen. Het werd productontwikkelaar bij een ijsfabriek, een jong bedrijf, in Friesland. Het was gevarieerd werk, maar parttime. Ik ging later daarnaast bij Dr. Oetker werken. Producten ontwikkelen daar was leuk werk, maar in de industrie draait het uiteindelijk om geld in plaats van kwaliteit. Dat begon me tegen te staan. Tja, en een halve plus een halve baan was niet één, maar teveel.

Ik werd overspannen. Nog steeds verbaas ik me erover hoe kwetsbaar een brein kan zijn en wat voor een impact dat op je leven heeft. Ik zei één baan op, maar met de baan bij de ijsfabriek liep het uiteindelijk nog niet lekker. Ik nam ontslag. In Leeuwarden was ik toevallig in contact gekomen met een ambachtelijk zuivelverwerkster. Zij verkocht zelf gemaakte kaas en zuivel van de melk van acht koeien. Mijn ouders hadden al wel eens voorzichtig gekeken of er niet iemand was die van hun melk kaas wou maken, maar dat bleef er dan weer bij. Ik stelde mijn ouders voor om kaas te gaan maken. Ze waren meteen enthousiast. Dat was in 2017.

Kaasmakerij
Een deel van de koeienstal werd verbouwd tot kaasmakerij. Ik stond te trappelen om te beginnen. Voorjaar 2018 verkochten we vanaf tafels voor de stal de eerste ‘Westerwolds Goud’ kaas. Familieleden en vrienden sprongen bij. Dat was maar goed ook, want vlak voor de opening sneed ik met een vlijmscherp nieuw kaasmes in mijn vingertopje. Twee uur later kon ik terecht bij de dokterspost. Het was hartstikke druk en een verdoving deed even veel pijn als het hechten zelf, zeiden ze. Dat was helaas niet helemaal waar… Gauw weer naar huis, om te ontdekken dat er rijen mensen stonden! Het was een groot succes.

Landwinkel
Een winkeltje, daar wou ik eerst niet aan beginnen. Maar naarmate het kouder werd en het op- en afbouwen van de tafels buiten toch wel veel werk kostte zijn we weer gaan bouwen en is de Landwinkel ontstaan. We merken dat mensen steeds bewuster omgaan met hun eten, willen weten waar hun voedsel vandaan komt en dat het verantwoord geproduceerd is. Ze gaan steeds meer voor kwaliteit.

Met verschillende producenten in de omgeving werken we samen, verkopen elkaars producten. Zo ligt mijn kaas onder meer bij voorheen boer Geert en de nieuwe eigenaar, Heijn, verbouwt een deel onbespoten groente, die ook in mijn winkel te koop is. In de winkel hangt een oude schoolkaart waarop je mooi kunt zien waar alle producten vandaan komen. Eenvoudig doch lekker
Goede ingrediënten

Echt lekker eten is soms heel simpel, goede ingrediënten om te beginnen. Dan hoeft het niet ingewikkeld te zijn. Daar weet ook mijn vriend Mickel alles van. In de weekenden koken we vaak samen met wat overblijft uit de winkel. Mick heeft in Wageningen de horeca-ondernemers opleiding gedaan, op dezelfde school als waar ik het banketbakken heb geleerd. Hij heeft met zijn ouders een chocolaterie in IJsselstein. Kaas en chocola gaan goed samen, zo blijkt.

Hoe wij onze bedrijven in de toekomst gaan vormgeven weten we nog niet helemaal. Maar daar komen we wel uit.

Bron/foto: Kanaalstreek

Website Bio-Boerderij Landleven, sponsor van Onstwedde.info

Foto: archief Onstwedde.info